De eerste speelavond van de interne in het nieuwe seizoen. Na mijn vijfentwintigste zet tegen Douwe, moet ik denken aan de Stranglers. Hun lied “No more heroes” met de onvergetelijke zin: What ever happened to Leon Trotsky. Het gaat om deze stelling.

Wat moet zwart, wat kan zwart? Hij lijkt gewugd. Drie zetten later is het uit.
Om een vermelding te krijgen in de Schaakcuriosa (een boekje van Tim Krabbé dat ik verder niet ken) zou een opgave van zwart vijf zetten eerder misschien in aanmerking zijn gekomen.

De stelling na 20 zetten. Er is nog geen stuk of zelfs maar pion van het bord. Stockfish taxeert dit op ruim 8 voordeel voor wit.
Een momentopname uit een lange schaakgeschiedenis van plussen en minnen. Ongetwijfeld wapent Douwe zich voor onze volgende partij. Zijn wraak zal mogelijk zoet zijn.
Blijft toch mooi hoe je in schaken precies hetzelfde materiaal kan hebben en compleet gewonnen of verloren kan staan.